Zaterdag controleren we het oliepijl nog maar eens kritisch. De 12e rally van de Historische Automobielclub Gorssel. Geen rally voor watjes, gewoon straf doorrijden met een keur aan navigatietechnieken. Maar altijd strak en eerlijk. Mr ING Private Banking Tijs Wentink houdt van driften,  testte onlangs een Ford Escort (kijk voor dit verslag elders op de site) en had er wel zin in. We ziijn benieuwd of ie alleen goed is in testen van auto's of ook tijdens rally's zijn mannetje staat. Zijn verslag? Lees verder.

Een speciale zaterdag

Laat ik dit schrijven beginnen met een bekentenis: een normale zaterdag in huize Wentink is "an sich" geen heel memorabele dag. Niet dat het geen fijne dag is: meestal geen wekker 's ochtends betekent een goed begin, er is vaak genoeg tijd om met mijn vriendinnetje, familie en vrienden door te brengen, of om de auto eens te poetsen. Maar of bijvoorbeeld 2 april 2011 nu een heel andere zaterdag was dan 5 februari 2011, dat vergeet ik al gauw weer. Er is een uitzondering op die regel. Doordat David mij uitnodigde om de HAC Rally te rijden, zal ik zaterdag 25 juni niet gauw vergeten.

Als ik op de bewuste ochtend aan kom bij Restaurant de Roskam in Gorssel regeert Pluvius helaas. Het lijkt de andere deelnemers niet te deren: iedereen is opgetogen én, dat valt meteen op, gefocust op de rit die komen gaat. Het ritueel is klassieker parkeren, hand schudden met de ploeg uit de auto die toevallig naast je is geparkeerd, dan binnen vlug het routeboek ophalen en grondig aan de studie. Er knorren gave Alfaatjes Giulia de parkeerplaats op, maar ook een Mehari, een E-type, een Katterug, een DS, een Stag en een Morgan geven acte de présence: een heel divers deelnemersveld dus. Maar wat het merk of type ook is, iedere berijder en navigator lijkt wel naar Gorssel te zijn gekomen te komen om te winnen. Ik slik beginnende zenuwen weg. Dit was toch voor de lol?

Na een half uurtje tussen de auto's gescharreld te hebben hoor ik David in de Abarth aan komen knorren. Als ik naar hem toe loop om hem te begroeten, zie ik dat op het voorspatbord onze namen prijken. Eerst ben ik trots en zet meteen een fotootje op Facebook; daarna realiseer ik me dat David vast net zo fanatiek is als alle andere deelnemers. Of misschien nog wel fanatieker. En dat het enige dat tussen David en een topclassering staat misschien wel het gepruts achter het stuur is van uw scribent... Op dat moment melden zich heuze rally zenuwen in de buik, van het niet meer weg te slikken soort: ik zal aan de bak moeten!

Nadat we binnen ons routeboek hebben opgehaald en nog serieuzer de bladzijdes afspeuren dan de anderen, snoeren we ons vast in de sportstoelen in de Fiat en vertrekken we. Tijd voor bekentenis nummer twee: ik heb nog nooit een auto op carburateurs in mijn bezit gehad. Laat staan eentje met een licht gekieteld blok... Het uit zich in een weinig soepele rijstijl de eerste helft van de dag. Later op de dag weet ik waarom: ik geef laag in toeren vaak volgas om vervolgens op het moment dat de kamers van de carburateurs echt lekker vol zitten met benzine, en een goed begin gemaakt hebben om dit te mengen met de naar binnen gezogen lucht, het gaspedaal weer wat omhoog te laten komen. Het maakt de motor stotterig en sloom: hij gedeit juist bij gaspedaal stand VOL! Door deze matige opening missen we de eerste belangrijke afslag, moeten we keren en komen zo "aan de late kant" aan bij het begin van de regularity. Het voelt niet als een vliegende start...!

Even later laat David mij een kruising van twee kanten benaderen, door kort erna om te keren. Ik vraag me stilletjes af waarom, maar als we bij de tweede keer dat we de kruising oversteken een letter spotten is het me opeens duidelijk! En dat geeft een kick! David blijkt bedreven in het "denken als de organisatie" en laat me gedurende de hele dag regelmatig keren om vanuit een ander perspectief een verkeersituatie te bekijken. Het is hard werken om de Fiat te keren op de vaak smalle wegen: op zulke momenten mis ik stuurbekrachtiging. Vaak is het keren gelukkig niet voor niets: we schrijven aardig wat letters op. Gaan we dan toch nog een aardige score boeken...?

Na een voedzame lunch aan de rand van Zwolle gaan we er opnieuw voor zitten. Ik ben ondertussen vriendjes geworden met de felle 2.0 4 pitter in het vooronder en vermaak me kostelijk op fraaie binnenwegen, leuke slingerdijkjes en glibberige zandpaden. Als de uitslag 's avonds binnen is, blijkt dat we het juist in de middag hebben laten liggen, met een teleurstellende 9e plek tot gevolg. Het maakt de dag voor mij niet minder onvergetelijk. Het gezelschap, zowel binnen Team SuiteWheels als van de overige deelnemers, was erg goed, de route knap pittig maar ook zeer fraai en daarmee de dag ronduit geslaagd.

David, reuze dank voor de uitnodiging!