Na 3 jaar de ABC Rally te hebben gereden begon Bram Meiboom de smaak te pakken te krijgen. Tijd voor een ander avontuur. Mmm....., genoeg te doen in september. Wat dacht je van de Classic 500 Challenge? Een nieuw evenement in het rally wereldje. Maar liefst 2 dagen rijden en dat ook nog eens in Twente en de Achterhoek. Voor een Noord-Hollander als Bram weer eens iets anders dan de vlakke polders. De geluiden waren positief. Zo veel rally's van 2 dagen kent ons land tenslotte niet. Daarnaast ligt het accent meer op het rijden. We waren benieuwd. Dat van dat rijden klopt wel. Bijna 18 uur echte rijtijd over de weggetjes in het Oosten van het land. Tussendoor om even bij te komen een pauze van circa 20 minuten en een lunch. De lunch was de eerste rally dag wel erg kort maar dat lag toch echt aan ons. En dat kenmerkt deze Classic 500 Challenge dan ook.

De prachtige foto's zijn weer van Niko Bloemendal en kunnen via Bloemendal Fotografie bekeken èn besteld worden!

Volgens de organisatie zou de moeilijkheidsgraad over het algemeen meevallen maar dien je bij voortduring alert te blijven. De gehele route wordt op stafkaarten 1: 50.000 gereden. De systemen: pijlen en punten kortste route, grensbenadering en punten vrije route (maar dan voor de sportklasse op een iets uit de tijd geraakte kaart) waarbij in een aantal trajecten de TC’s dicht op elkaar liggen. Daarnaast op de route de diverse regelmatigheidsecties.

En dat laatste brak ons vooral de eerste dag op. Het hoe en wat van de tijdsregistratie was ons niet geheel duidelijk. In hoeverre neem je straftijd mee naar volgende TC's, wanneer wordt dat geneutraliseerd en hoe welk effect heeft e.e.a. op de regelmatigheidssecties? Daarnaast gebeurde het maar al te vaak dat we op ons op tijd meldde bij een TC maar daadwerkelijk later konden vertrekken omdat er nog een team voor ons stond. De beschikbare tijd om dan van de TC naar de start van de regelmatigheidssectie te rijden was dan niet haalbaar. U vat het al: tijd voor een cursus tijdsregistratie voor Team SuiteWheels. De eerste dag liepen we veel straftijd op door deze onduidelijkheid hoewel we het in de middag veel beter deden. We eindigden de dag als 42e met ruim 4 uur straftijd. Tijd geleden dat we zo zijn afgestraft! Omdat we met startnummer 148 vertrokken kwamen we ook laat in Bad Boekelo aan. Effe bijkomen en een biertje. Eten en doodmoe naar bed.

De 2e dag wilde we het toch echt beter doen. We gingen dan ook voortvarend van start tot we aan het einde van het 3e traject bij het omzeilen van een "barricade" het spoor volledig kwijtraakten. In plaats van terug te keren naar een eerder punt toch op het kompas doorgereden met nhet gevolg dat we volledig buiten de kaart terechtkwamen. Op de kaartfragmenten waren herkenbare plaatsen niet aangegeven zodat oriënteren wel heel lastig werd. De rest van de dag liep gewoon lekker. Wat meer gas geven, meer communiceren en scherp blijven.

Ondertussen 2 testen doen. De "natte" test op een circuit met glad wegdek. De beelden spreken voor zich. Merkwaardig genoeg was de bogey-tijd op 1 minuut vastgesteld en dat was lang, erg lang. Met veel moeite wist Bram er 45 seconden uit te peuren maar 20 seconden was reëler geweest. Kijk maar op het verslag van "the Petrol Academy". Met onze Snowtracks slippen we nog niet met 70 km p/u.

De 2e test was wel spectaculair. Over de grens met Duitsland was een fabrieksterrein gevonden met grote pijpen en 2 grindbakken. En dan bedoelen we echt grind, stenen als eieren zo groot. Hier was het de bedoeling om de 2,1 kilometer af te leggen in precies 2 minuten en 45 seconden. Een makkie? Vergeet het maar. De grindbakken waren ruim 100 meter en het circuit kende een aantal haakse bochten. Hier moest gereden worden, hard gereden. Achteraf bekende Bram genoten te hebben maar wel met enige gêne. Deze test was niet bevorderlijk voor de conditie van onze schicht. Maar ja, hoort erbij. Bram reed in zijn enthousiasme dermate hard over het terrein èn de 2 grindbakken dat hij gemaand moest worden dat het niet de bedoeling was om wederom te snel bij de finish te komen. Een gemiste bocht maakte dat we met enige seconden verschil de finish passeerden. De camera die aan het raam gemonteerd was viel er helaas in de grindbak vanaf. De zuignap van GoPro is niet berekend op deze omstandigheden.

Er was overigens maar één team dat de test precies op de Bogey-tijd aflegde. Een Porsche zeker? Of een BMW? Een Mercedes dan? Welnee. De Citroën AZAM6 uit 1965 van Joost Bolwidt en Rob Jonquière! Dat ze kunnen meekomen was al bekend uit o.a. de Tulpen Rally.
 

Aangezien het spelletje eruit bestaat zo weinig mogelijk fouten te maken was verbetering van onze eindklassificatie eigenlijk niet meer mogelijk. De andere deelnemers moesten dan meer fouten gaan maken en dat deden de meeste gewoon niet. Meer dan een weinig opbeurende 41e plek zat er dan ook niet in.

Was de rally moeilijk? Het tijdsaspect speelde wel degelijk een grote rol. Routeboek ontvang je bij de start cq 10 minuten daarvoor. Veel tijd om de route te bestuderen is er niet. Enige oplossing is stevig doorrijden om tijdig op de TC te arriveren en de tijdwinst te gebruiken om het volgende traject voor te bereiden. Hoewel de route over het algemeen goed te doen was zaten er toch genoeg valkuilen in. Veelvuldig waren weggetjes "weggemaakt" zodat je al snel de verkeerde route reed als je je kompas niet goed in de gaten hield, was er toch nog ergens een smal weggetje vindbaar als je goed had gekeken, liep de kortste route toch weer net even anders of heb je de controle toch gewoon gemist etc.

Ontevreden? Toch niet. Bij deze rally een aantal zeer ervaren teams gesproken en de nodige kennis opgedaan. Arthur Denzler, Joep Wanders, Rutger Kwant, Jan Berkhof, Michiel Capelle en ga zo maar door deden mee. Hiermee moeten we ons voordeel kunnen doen. Daarnaast was het evenement, zeker gezien de omvang met zo'n 130 teams, op uitstekende wijze professioneel georganiseerd. Compliment aan de organisatie!

De uiteindelijke winnaars?

In de Sportklasse Karel Westerman en Arthur Denzler in een Porsche 356B uit 1963.

In de Tourklasse Ard Westerik enMartijn de Vries in een Triumph TR6 uit 1969.