Omdat meedoen aan de Winter Trial een aantal malen tot de mogelijkheden behoorde maar door druk, drukte, veel te druk het er maar niet van kwam in 2007 de knoop gewoon doorgehakt. We doen gewoon mee!                       

Als je tot die tijd eigenlijk alleen maar 1-daagse rallys rijdt dan heb je eigenlijk geen idee waar je aan begint. Op de tv ziet het er allemaal erg vrolijk uit. De werkelijkheid is weerbarstiger maar wel verslavend. Het onderstaande verslag is dagelijks bijgehouden. Het zoeken naar de juiste internetkabel of uberhaupt een aansluiting maakte dat van het daadwerkelijk mailen niet altijd iets terecht kwam. Hierbij voor het eerst de volledige integrale tekst.

Omdat meedoen aan de Winter Trial een aantal malen tot de mogelijkheden behoorde maar door druk, drukte, veel te druk het er maar niet van kwam in 2007 de knoop gewoon doorgehakt. We doen gewoon mee!                        

Als je tot die tijd eigenlijk alleen maar 1-daagse rallys rijdt dan heb je eigenlijk geen idee waar je aan begint. Op de tv ziet het er allemaal erg vrolijk uit. De werkelijkheid is weerbarstiger maar wel verslavend. Het onderstaande verslag is dagelijks bijgehouden. Het zoeken naar de juiste internetkabel of uberhaupt een aansluiting maakte dat van het daadwerkelijk mailen niet altijd iets terecht kwam. Hierbij voor het eerst de volledige integrale tekst.

Interesse in het artikel uit Onschatbare Klassieker (#3 2008)?

Klik op het Pdf!

Dag 1 van Praag naar Brno

Hoewel we vroeg waren opgestaan blijkt het toch altijd weer lastig om op tijd de tanden te hebben gepoetst, de haartjes gekamd, fatsoenlijk te hebben ontbeten en rustig op tijd te vertrekken. Even voor 10.00 uur stonden we opgelijnd voor het hoofdkantoor van de Tsjechische Automobiel Club. Gaf ik gisteren aan dat men hier echt dol is op auto's. Vandaag kregen we daar een knap staaltje van te zien. Hele families laten zich voor al die auto's fotograferen, jonge meiden laten zich door hun vriendje vereeuwigen voor zo'n mooie Fiat en ga zo maar door. Oh, en hele groepen Tsjechen stonden vandaag in de gure wind langs boerenweggetjes om vooral maar niets te missen. Een bejaarde Tsjech streelde de auto en vroeg met door emotie bevangen stem in het Duits of Pinto en Bernacchini echt in deze auto hebben gereden. Nou zijn wij ook de flauwste niet, en waarom iemand in den vreemde een mooi moment ontnemen, dus toen wij dit beaamden kon de man zijn geluk nauwelijks de baas. Maar goed: om 10.13 uur precies gingen wij al toeterend van start en maakten wij ons op voor de eerste van een groot aantal trials. De eerste ging richting kasteel Konopiste. Dit leverde geen probleem op. Moeilijker was de rijvaardigheidstest die ons te wachten stond. Op het parkeerterrein was een circuit uitgezet met de bedoeling om dit zo snel mogelijk foutloos te rijden en zonder het aanraken van de pylonen. Was het omdat ik de Fiat nog niet zo goed ken, we nog maar net begonnen waren met nog zes ruige dagen in het verschiet, of ik toch gewoon zuinig op mijn auto ben. In zo'n lage auto krijgt snelheid een aparte dimensie. Het parcours werd door ons keurig foutloos verlaten maar had iets sneller gekund. Aan de andere kant het scheelde maar 10 seconden, meen ik mij te herinneren, met de tijd van Gijs van Lennep in zijn Porsche. Dit snel proberen te vergeten en op naar het echte werk: goed navigeren, foutloos rijden en voldoende tempo houden. En waarachtig. We reden door erg afwisselend Tsjechisch landschap met kleine dorpjes, heuvelachtige vergezichten en donkere bossen (of heet dat hier wouden). Geen echte sneeuw maar de wegen waren toch knap glad door de combinatie van regenwater, zand en sneeuwresten. Veel weggetjes waren zo stijl, smal en kronkelend dat het goed opletten is. Daarnaast lopen hier doorgaans naast de wegen greppels tot circa een meter diep, waar je toch echt niet in wilt komen. Dat bleek dan ook. Een van de Porsches zat al in de ochtend in greppel met de achterwielen en moest er uit gesleept worden. Tijdens de locale lunch met aardappelsoep en een bord goulash met brood bleek dat we goed op dreef waren. Bij de 11 tijdscontroles hadden we slechts 1 minuut aan strafseconden opgelopen! Daarnaast konden we ons met dit resultaat nog kwalificeren voor een "gouden" medaille voor accuratesse. Tijdens de lunch kwamen al de nodige mankementen naar voren bij andere deelnemers. De eerste banden moesten al vervangen worden en een team had zelfs het circuit niet gehaald door een gebroken stuurinrichting. In de loop van de dag volgde een tripmaster die in de brand stond, een auto die koelvloeistof en benzine lekte en een MG met een Engelsman van meer dan 135 kilo. Dit is niet voor niets een Trial voor Klassiekers! Het is niet makkelijk maar door goed voor te bereiden en strak te regisseren kom je ver. En daarnaast natuurlijk dat altijd maar blijven doorrijden in een up-tempo. Je rijdt door een bos in het pikke donker, je hebt geen idee hoe de weg loopt, de gemiddelde snelheid moet minimaal 60 kilometer bedragen. Ook al zijn de wegen van dien aard dat je met een hedendaagse auto niet sneller dan 30 kilometer per uur rijdt. Rond een uur of zes in het donker komen we een Volvo tegen die muurvast zit in de modder. Sympathiek als we zijn besluiten we maar te stoppen en onze hulp aan te bieden. Dit kost ons minuten, vele minuten. Door deze goedbedoelde actie loopt onze achterstand op tot 11 minuten. En deze achterstand gaan we helaas nooit meer goed maken deze dag. De Tsjechen worden gek van mijn grootlicht en de bijpassende verstralers. Het is zo donker en de wegen zijn niet te volgen dat ik niets anders kan. In het flauwe schijnsel van de tripmaster en een klein leeslampje probeert Ko mij de juiste richtingen aan te geven. De regen doet de rest. Om circa 20.00 uur bereiken we het hotel in Brno. Eigenlijk vreselijk moe terwijl we weten dat morgen de te rijden afstanden alleen maar groter worden. Daarnaast rijden we langs Austerlitz (waar zoals bekend Napoleon het gecombineerde leger van Russen en Oostenrijkers versloeg in een sterk staaltje strategie; mmmmm..... is dit een hint?) richting Zlin (waar Tomas Bata zijn schoenenimperium begon) vervolgens richting de Matador Tyre Company (beroemd banden test centrum waar weer een test gepland staat) en afsluitend Olomouc. Nog 5 dagen om de achterstand van 11 minuten weg te werken. Leren van onze fouten en er vol voor te gaan. Maar wanneer komt de sneeuw en wordt onze rood/zwarte schicht echt getest. We hebben vandaag het nodige lawaai gehoord onder onze bliksem. Gaat dit wel goed? Het is nu 23.15 uur en we starten om 9.31 uur. Kortom vroeg naar bed.

Dag 2 van Brno naar Olomouc

De eerste rally dag, zondag, hebben we gereden in miezerige regen, de zon hebben we niet gezien werd en grauwe wolken trokken over het Tsjechisch berglandschap. Als je niet beter wist dan waande je jezelf in een slechte zwart/wit film. De dorpjes zagen er dan ook niet uit en je kunt je moeilijk voorstellen dat een toerist de moeite zal nemen om de binnenlanden van Tsjechië te verkennen. Allemaal erg deprimerend en waarom rijden we hier eigenlijk? Maar vandaag was het allemaal anders. De dag startte vandaag met stralend weer: blauwe zon en een lekker zonnetje. En dit bleef dus de hele dag zo. Om 9.31 uur precies gingen we van start voor de 2e Leg van Brno naar Olomouc. Het ochtend deel bestond wederom uit een groot aantal regularitys. De uren die wij besteed hebben aan het plotten van de route en het doorgronden van de route begonnen zich uit te betalen. Naast een goed geijkte tripmaster en veel gevoel reden we opperbest. Ook vandaag heel veel smalle weggetjes die met messcherpe s-s-s-bochtjes sterk omhoog of omlaag gaan. Nu en dan wat ijs op de weg en probeer dan maar je tempo vast te houden! De omgeving was opeens fantastisch mooi: het Moravisch berglandschap ziet er niet alleen in de verte mooi uit, er door heen rijden is minstens zo spectaculair. Geïnspireerd door de mooie dag en onze regularity resultaten van de zondag maakten dat we strak bezig waren. Toen we bij de Matador Tyre Company aankwamen rond 14.00 uur bleek dat we in de hele ochtend maar 35 strafseconden hadden opgelopen. Was het dit succes, de mogelijkheid om op de testbaan van MTC ons te rehabiliteren of was het toch gewoon lastig? MTC heeft een testbaan aangelegd om banden te onderwerpen aan allerlei omstandigheden, water, gravel noem het maar op. Op hun terrein was een lastig parcours aangelegd met heel veel pylonen waar je tussendoor moest rechtsaf, zigzaggen, omzeilen of zo iets. Het schema leek simpel maar doordat alles niet op schaal stond erg lastig. De start was indrukwekkend, de bocht linksaf met gravel ging professioneel en toen passeerde we een rij pylonen waar we tussendoor hadden gemoeten. Ach, het was lekker weer. In plaats rechtsaf reden we rechtdoor op de volgende auto af, dus even corrigeren. Aan het eind moest er gestopt worden en nog een ronde gereden worden. Officials ter plekke hebben dit nog nooit zo snel zien gebeuren. Ik begin de schicht te leren kennen! Op naar de 2e ronde die net zo spectaculair oogde als de eerste: veel pylonen missen, piepende banden etc. Kortom zo snel mogelijk lunchen. Wederom genoten van het moois dat Tsjechië op culinair gebied in huis heeft: hete goulashsoep en een bord vol gekookte aardappels met een schnitzel. Was weer heel gezellig en team Hunfeld/Sorée die gisteren uitvielen met het gebroken stuurhuis bleken weer mee te doen. Het stuurhuis dat uit Nederland met spoed naar Tsjechië was gereden bleek niet zo makkelijk te monteren te zijn in een Italiaanse Alfa Romeo. Was het maar een Volvo verzuchtte de monteur (oeps wil ik dit horen?). Van een jonge knul van de receptie hebben zij een aftandse Skoda gekocht voor euro 550. Dat is de spirit! Goed gemutst gingen wij weer op pad. Circa 100 kilometer rijden naar de start van de volgende regularitys. De weg volgde langs weggetjes die spekglad waren als je niet oplette, omhoog en omlaag. De motor begon aan het eind van de ochtend wat te haperen. Liep niet meer stationair en sloeg vaak af. Erg lastig in het donker als je stijl omhoog moet op een smal pad van 800 meter. Tijdens de laatste regularity speelde externe omstandigheden, zoals gisteren, ons op. Op dat lange, gladde smalle weggetje van 800 meter was bovenaan een Duits team van de weg afgeraakt en blokkeerde zo de weg. En dan sta je daar maar met z'n allen de tijd te zien wegglijden. Uiteindelijk achteruit weer terug gereden. Het tijdsverlies in dit soort situaties valt eigenlijk niet meer goed te maken. We hebben circa 40 minuten in het donker gewacht en dat was ver na onze verwachte eindtijd. Doorrijden had geen zin meer. De gemiste tijdscontroles en het overschrijden van de eindtijd leverde weer 11 strafminuten op. Effe balen maar de motor baarde ons meer zorgen. In de laagste versnelling zat helemaal geen power meer. Dus na het diner met Bob Hahn en zijn zoon tot 24.00 uur in de weer geweest. De technische details zal ik iedereen besparen. Ik weet nu opeens veel meer over autotechniek (machtig mooi vak) en wij zijn klaar om vandaag de bergen in te gaan in " klimetappes". Het diner was overigens ook weer typisch Tsjechisch. Op de menukaart prijkte: 0,22 liter Broccoli Soup, 200 gr. boiled potatos, 100gr pork, 50 gr. honey cake en 10 gr. clotted cream. Dat was dus weer smullen. 

Dag 3 van Olomouc naar Hradec Kralove

Nadat gisteren het hele hotel tot diep in de nacht heeft kunnen genieten hoe de motor van de Fiat accelereerde werden wij vanochtend wakker met het warme gevoel dat de auto vandaag zou voldoen. En dat deed ie ook. Het hele ochtendprogramma, voor ons vanaf 9.17 uur, bestod uit stijl klimwerk op glibberige weggetjes met scherpe s-bochten in een landschap dat zich het best laat typeren als zo'n Twin Peaks setting. Je kent het wel: dennenwoud, mistflarden door de bomen, een houtzagerij en oeps, daar ligt een lijk. Wat doet dat lijk daar? Zo'n soort landschap dus. Onze schicht zat boordevol power en dat was te merken. Door uber-Bourgondiër Willem Maats (die Mercedes freak) geïnstrueerd hoe te handelen: stuur omdraaien, haaks op de bocht en gassen! Zo gedaan, en het vergt wat lef maar het ging gesmeerd. Doe mij nog maar wat van dat soort bochten. De testen liepen perfect. Tot op vandaag rijden we foutloos en binnen beperkte strafseconden. De lunch vond plaats in een automuseum waar het hele dorp voor was uitgelopen. Wil je sterallures? Koop een klassieker en doe mee met de Winter Trial. Het zwaaien naar volwassenen en kinderen verveeld nooit. Ook hier weer soep en gekookte aardappels, deze keer met een soort vlees dat ik niet herkende. Was wel lekker. Na de lunch was het doorrijden tot aan een Autodrome waar weer een heel lastig parcours was neergezet. Erg veel bochtjes, hoeken, rondjes, heuvels etc. Het ging echter super! Het traject foutloos doorlopen en snel. Willems tip werkte echt. Bij de finish schenen de remmen te branden. So what. Door naar de laatste regularitys van de dag. Omdat we in de bovenste regionen acteren starten wij ook wat vroeger. Het voordeel is dat je de laatste regularitys niet in het volledige donker hoeft af te leggen. En dat scheelt. Ook deze regularitys gingen fantastisch. Om ons heen reden andere teams kriskras door elkaar maar wij niet. Enig probleem is dat de motor weer kuren begon te vertonen de laatste uren. Het afslaan van de motor begon een trend te worden. Gelukkig blijkt Master Bob ook vanavond zijn vrije uren graag te besteden aan het perfectioneren van de afstelling. Het wordt dus weer laat maar het is de moeite waard. Morgen reist team SuiteWheels af naar Karlovy Vary om te overnachten in Grand Hotel Pupp. Je weet wel uit de laatste James Bond Film (shaken not stirred!).

Dag 4 van Hradec Kralove naar Karlovy Vary

Door onze perfecte resultaten gisteren in de regularitys stegen wij in het deelnemersveld van circa 54 auto naar een 16e plaats. Het strafpuntenverlies van de vorige dagen maakten we hiermee weer voor een deel goed. De afgelopen dagen hebben we gemerkt dat we foutloos onze route konden plotten en idem konden uitvoeren binnen de gestelde tijden. Dat bleek ook al snel toen we na de eerste heftige regularity maar een paar seconden straftijd aan de broek kregen. Ook de volgende regularitys gingen volgens dat patroon. Rond 13.00 uur hadden we zo een groot aantal regularitys afgewerkt en gingen we op weg naar het eerste circuit. Vol goede moed omdat ook dit rijkunstje steeds beter onder de knie begonnen te krijgen. De Fiat waarmee we afgezien van een nacht rally nog niet veel ervaring hadden opgedaan bleek daarnaast steeds beter te besturen. Toen we even wilde stoppen voor een sanitaire pauze sloeg de motor af. We hadden tijdens het rijden al geconstateerd dat de lampen niet meer werkten. Rijden met licht is verplicht in Tsjechië en leidt anders tot boetes. Helaas de motor viel niet meer aan te krijgen. De accu was compleet leeg. Toevallig stonden we net op een klein heuveltje zodat de Fiat naar beneden laten rollen  niet veel moeite kosten. De motor sloeg aan en af en de auto bleef maar doorrollen. Een passerende deelnemer had gelukkig een accu booster bij zich waarmee we onze schicht weer aan de praat konden krijgen. Maar ook dit duurde niet voor lang want eenmaal losgekoppeld sloeg de motor weer af om wederom niet meer aan de praat te krijgen. Dan maar, inmiddels onze ouwe trouwe vriend Bob Hahn gebeld. Deze keek meewarig naar alle gekleurde elektriciteitsdraden onder de motorkap (een grijsblauwe en een blauwgrijze, dus......). Na een klein uurtje speuren kon ook hij er niets van maken. Er kwam energie de auto in en ook weer uit. Maar er gebeurde niets. Een noodaccu bood voor korte tijd uitkomst en hiermee reden we vervolgens naar het circuit om rustig te kijken wat er nu precies aan de hand was. Bij het circuit waren Jan Altena van een ander serviceteam en Jan Tinga van de volgtrailer al aanwezig. Na kritische blikken van Jan bleken beide lampen volkomen doorgebrand te zijn. Tijdens een van de regularitys is er blijkbaar een enorme piekbelasting geweest. Vervolgens bleek onze dynamo ook volledig kapot. Daarom laadde onze accu ook niet meer op. Op het circuit werd vervolgens een bedrijf in de omgeving gebeld die de dynamo heeft opgehaald en binnen 25 minuten weer gerepareerd terugbracht voor euro 7! We hopen dat vanavond de dynamo er weer in kan worden gezet zodat we de komende 2 dagen weer voluit kunnen rallyen. Tot die tijd restte ons niets anders dan de auto op de trailer te zetten van Jan Tinga naast 6 andere auto's die in ieder geval al afscheid hebben genomen van de Winter Trial 2008. Voor ons is het hopelijk nog niet zover. Met een gloednieuwe Nissan huppeldepup reden we vervolgens de laatste 200 kilometer van de dag naar Karlovy Vary. Jammer dat we die stad in het donker binnenrijden. Want zelfs in het donker ziet het er echt fantastisch uit. Een en al barokke gebouwen met een grandeur van heb ik jou daar. Na de communistische volkshotels van de afgelopen 2 dagen genoten we nu al van het vooruitzicht een avonds door te brengen in Grand Hotel Pupp. We hebben veel hotels gezien maar dit is echt wel een van de meest imposante van allemaal. Een hotel met een sublieme grandeur die in de dagen van weleer zo gewoon waren. Ach, waar zijn de mensen die dit nog waarderen? Veel tapijt, metershoge kamers, giga kristellen luchters in combinatie met levensgrote zwart/wit foto's van beroemdheden. Dit wordt genieten van een echt diner in de grote Balzaal. Hopelijk genieten we morgen nog meer als onze rood/zwarte schicht weer staat te popelen om mee te doen op de rit naar Linz!

Dag 5 van Karlovy Vary naar Linz

Nadat wij gisteren door de defecte dynamo in het klassement van de 16e plek verschoven naar de 46e (!) plek brak er een enigszins timide stemming aan. Wij bevonden ons tenslotte in de onderste regionen van het klassement; oftewel de kneuzen, de brekebeentjes, de losers, de nitwits,……………… degenen die altijd maar verkeerd navigeren. Het kon toch niet waar zijn. Wij die in 4 dagen nog geen enkele navigatie fout gemaakt hadden maar door technische mankementen onderaan bungelden? Verbeten werkten wij ons door het diner, de drank en het bijbehorende folkloristische ensemble heen dat de organisatie gemeend had ons te moeten plezieren. Goedbedoeld maar toch. Elke dag wordt een “ against all odds” trofee uitgereikt (oftewel “ de pissen tegen de wind” prijs) aan het team dat ondanks alle tegenslagen gewoon doorploetert om het resultaat te bereiken. Zeker 5 teams kwamen hiervoor in aanmerking maar het zal niemand verbazen dat team SuiteWheels met de felbegeerde trofee de avond ingingen! Letterlijk en figuurlijk want na twaalven moest de dynamo er weer ingebouwd worden (ook de serviceteams hebben recht op een aantal uren vrijaf tenslotte). Het service team van Jan Altena had tevens besloten om een zwaardere accu te plaatsen zodat ik omstreeks 1.00 uur nog even door de stad moest crossen om e.e.a. te beproeven (dit had ik de afgelopen twee nachten ook al moeten ondergaan). Maar een ding is zeker: de Fiat snorde zoals nooit tevoren. De jonge helden konden dag 5 dan ook met vertrouwen tegemoet zien. Om 8.45 gingen we van start. Vanwege ons klassering dus in de laatste groep. Bij het eerste vertrekpunt aangekomen bleek dat de omgeving in prachtig winters landschap gehuld was met een stralende zon. Jammer dat de Fiat geen zonneschermpjes heeft (die pasten niet meer vanwege de rolkooi) zodat je weinig ziet van de omgeving en de weg als je tegen de zon in rijdt. Wij op pad met een blijmoedig karakter, wat was de wereld toch mooi, wat liep de Fiat toch prachtig, echt lekker een dagje toeren. Toen de videocamera tevoorschijn kwam kon het best wel eens glad zijn en in de naderende bocht begon onze schicht vervaarlijk met zijn kontje van links en rechts te schuiven. Mijn verjaardagslessen bij het ANWB slipcentrum kwamen goed van pas: kijken en sturen in de richting waar je naar toe wilt. En warempel probleemloos de bocht door. Van de schrik bekomen toch maar wat voorzichter rijden. Naast sneeuw waren de weggetjes en haarspeldbochten verdacht glad. Wanneer je in Nederland nooit meer ijs, sneeuw of ijzel gewend bent en in een Audi A6 rijdt met ABS, sperdifferentieel etc. etc. dan weet je even niet meer wat echt autorijden is. Gelukkig herinnerde we ons snel onze theorielessen. Na ongeveer de 5e bocht passeerde wij notabene een Volvo P544 “ Katte(n)rug” die in de berm stond en weer een paar bochtjes later een Lancia die zich tegen een schuur had geparkeerd. We waren gewaarschuwd! Het was enorm goed opletten terwijl we toch probeerden goed te navigeren en op tijd te rijden. Dat laatste bleek ons toch maar beter om te laten varen: liever heelhuids aankomen dan het risico te lopen de auto in puin te rijden. Het uitrijden van de rally en al zingend “the hills that we climb…with the sounds of music” onder de ereboog te St. Wolfgang bekoorde ons meer. Een paar minuten laten zagen we een ontwrichtte Volvo en een geheel ontwrichtte Mercedes. Dit is echt oppassen. En zo zou het de hele dag verder gaan. Op de trailer van Jan Tinga bevonden zich al tenminste 7 auto’s en vandaag zouden er nog een aantal bijkomen. Naast de ongelukken bleek een van de teams zonder navigator te zitten. Deze man zag het helemaal niet meer zitten en was gisteren naar huis afgereisd. Tussendoor op een vliegveld nog even een test afgelegd. Starten, stoppen, optrekken tot 300 meter, omkeren, optrekken tot 300 meter, stoppen, optrekken om een aantal pylonen heen en weer stoppen. De baan was glad (zelfs de coureur van team Maassen/Maassen vonden dit lastig) maar de Fiat werd steeds vertrouwder. De streeftijd werd dan ook maar met 2 seconden overschreden. Voordeel van een lichtere auto met veel zelfvertrouwen hielp ons vandaag. Zonder problemen en lekker op tijd en alle controles passerend bereikten wij ons lunchadres in weer zo’n pittoresk Tsjechisch plaatsje waar de bevolking weer eens was uitgelopen. Allerlei technische vragen omzeilend (sprits- oder gas huppeldepup…...) haastten wij ons naar het restaurant waar het weer goed genieten was van de gerechten die we de afgelopen dagen al hadden genoten. Maar wat geeft het. Men doet echt stinkend zijn best om het je naar de zin te maken maar Tsjechië is nog niet echt klaar voor Europa. Naar de lunch  togen we op weg naar ons eindstation Cesky Krumlow. Een plaats die op de Unesco wereld erfgoedlijst staat en terecht. Jammer dat het al donker was toen we er aankwamen. Tot die tijd weer veel regularitys die allemaal perfect werden afgewerkt. Venijn zat wederom in de staart. Na circa 9 uur geconcentreerd rijden kom je toch bij een afdaling waarbij de auto gewoon gaat glijden, geen houden meer aan. Ik kon net noch een Engelse fotograaf ontwijken voordat ik de Fiat in een berm parkeerde net voor een groot blok beton. Met vereende krachten werkten we de auto uit de greppel om glijdende de heuvel af te gaan. Ko koos eieren voor zijn geld en ging maar lopend. De routes vandaag waren moeilijk erg moeilijk en je zag vele teams kris kras uit alle windrichtingen door elkaar rijden. Het was mooi, het was spannend en het was gewoon eng. Maar ja, dit hoort nu eenmaal bij de Winter Trial. Met veel moeite reden we vandaag toch gewoon weer mee, maar waren we gefocust op het heelhuids uitrijden. De weggetjes, de omstandigheden zijn eigenlijk niet met woorden te beschrijven. Dit kom je in Nederland niet tegen en wij zijn er al 5 dagen de hele dag mee aan het stoeien. Aan het eind van de dag bleek dat we ondanks de gladheid en dus het lagere tempo maar 13 strafminuten gekregen hadden. Een geweldige prestatie omdat er maar 4 deelnemers waren die onder de 20 minuten waren gebleven! We weten nog niet wat dit betekend voor onze ranking. Wel dat we morgen op de laatste dag er gewoon voor gaan om heelhuids aan te komen in St. Wolfgang, onder  de finish boog door te rijden en te gaan genieten van het galadiner in smoking ter afsluiting.

Dag 6 van Linz naar St. Wolfgang

Naarmate de kwaliteit van de hotels toenam verbeterde onze resultaten in gelijke tred. Na een kort nachtje in Linz brak vandaag de laatste etappe aan richting St. Wolfgang. Van verschillende kanten hadden we al vernomen dat de laatste dag een tricky regularity met zich meebrengt. En dat bleek ook wel. Met een voorbereidingstijd van slecht 2 minuten moest er een zo kort mogelijke route worden uitgestippeld die een specifiek aantal coördinaten moest doorkruisen en enkel over de gele en/of witte wegen mocht gaan op een kaart schaal 1:150.000. De korte voorbereidingstijd brak vrijwel iedereen op. Omdat er weer op diverse snelheden gereden moest worden was het zaak om op tijd te starten. De wegen waar ook hier plotseling spekglad en voerden door bossen en heuvels. Uiteindelijk bleek een gele weg iets korter te zijn dan een witte waardoor de meeste teams de verkeerde route namen, tijdscontroles misten en de nodige strafseconden aan de broek kregen. Witte wegen zijn kleiner en lastiger dan gele zodat iedereen er eigenlijk wel vanuit ging dat de witte de juiste zou zijn. Zo op het oog leek de witte ook korter. Voor de rest leidde de route gemakkelijk naar St. Wolfgang waar we moe maar voldaan onder de Finish Boog doorreden. Ko mocht de paparazzi van de Telegraaf nog even te woord staan, dus houdt Stan Huygens Journaal dan ook in de gaten! Uiteindelijk bleken slechts 18 teams de juiste route te hebben geplot en gereden. Het uiteindelijke resultaat van de Winter Trial 2008 is nog niet bekend. De uitreiking zal dan ook vanavond plaatsvinden tijdens het feestelijke gala-diner in Hotel Scalaria te St. Wolfgang waar ons een spetterende show te wachten zal staan. En morgen is het het pendelbusje nemen naar het Bahnhof van Salzburg om de trein naar Arnhem te nemen. Vermoedelijk zullen we nog wel even nagenieten en mijmeren over deze Trial. De sneeuw bleef geheel tegen de verwachtingen in achterwege. Gladheid was er wel en het parcours was erg zwaar. Auto's leden aanmerkelijk door het stevig doorrijden in deze ruige omgeving met slecht en soms erbarmelijk wegdek. De Fiat die nog goed was nagekeken door Hennie van de Berg & Bos Garage is niet geprepareerd voor rallys. Desondanks hield de auto zich wonderwel op de dynamo en wat motorstoringen na. Eigenlijk heel vreemd als je bedenkt dat het grootste deel van de auto's specifiek klaargemaakt is voor dit soort werk. De serviceteams die ik sprak gaven echter wel aan dat er altijd iets kapot kan gaan hoe goed je je ook voorbereid. We merkten dat we van de 24e plaats naar de 20e klommen, vervolgens de 16e plaats en de 15e plaats. Na het uitvallen door de dynamo kwamen we op de 48e plaats uit en gisteren de 41e plaats. Jammer dat we niet in de gelegenheid zijn geweest om die 15e plaats de laatste 2 dagen te verbeteren. Er zijn ongeveer 15 auto's van de 110 teams geheel uitgevallen en hebben de finish niet gehaald. Het aantal beschadigde auto's is enorm groot. Ook vandaag nog bij de korte regularity gebeurde het nodige. Wij zijn dan ook gewoon blij en tevreden dat we in staat zijn om goede resultaten neer te zetten in een ervaren deelnemersveld. De volgende keer moeten we de auto rijdende zien te houden. Maar dat zijn leermomenten waar we zo'n 360 dagen over kunnen nadenken. Hoe de Winter Trial 2008 er uit zou hebben gezien met allemaal sneeuw weten we niet en komen er ook nooit meer achter want de finishvlag ging vandaag over onze grote vriend, de rood/zwarte Fiat 124, heen. Misschien komen we daar volgend jaar achter als de 9e Winter Trial van start gaat. Er wordt hier gefluisterd dat die zal starten in Finland!

Laatste update: uiteindelijk zijn we met startnummer 42 als 41e geëindigd. De ruim 3 uur straftijd als gevolg van de kapotte dynamo heeft ons opgebroken. Je wilt toch altijd weten wat er gebeurd zou zijn als dit je niet was overkomen. Een 14e plaats in het eindklassement was ons dan ten deel gevallen alsmede "best of class" in onze categorie. Maar dat is allemaal "as, if and when". In de loop van het jaar willen we onze activiteiten op een eigen site kwijt zodat we volgend jaar makkelijker onze verrichtingen kunnen delen. Bedankt voor alle support!