Over de nachtrust kunnen we kort zijn. De verdedigingswal van dekens en kussen die Ko gefabriceerd heeft op het tweepersoonsbed functioneert maar leidt niet echt tot een diepe slaap. De film blijft maar door mijn gedachten spoken. Om 7.30 worden we spontaan wakker. We realiseren ons dan dat het hebben van een laag startnummer een groot voordeel heeft: vroeg starten betekent bij goed rijden redelijk op tijd thuis komen. In de duisternis je weg vinden is iets lastiger. Nadeel is dat we erg weinig tijd hebben om ons voor te bereiden. Of hadden we eerder moeten opstaan of vroeger naar bed moeten gaan? We hebben nog zo’n krap 1,5 uur om door de Startboog heen te scheuren. Dit wordt dus haasten.

Haasten? Echt haasten!

De terugtocht van Napoleon is er niets bij. Douchen, aankleden, alle rotzooi in de klein formaat tassen proppen en op naar het ontbijt. Zelden in een hotel met zoveel allure en luxe zo weinig zo snel gegeten. In circa 10 minuten werk ik wat brokken exotisch fruit naar binnen zonder mijn gebruikelijke halve liter zwarte koffie. Mmmmm, begin ik een humeur te krijgen?

Al struikelend met alle bagage en de rugzak voor de laptop, snoeren, dongel etc. glibber ik naar de auto ondertussen opmerkend dat de lage nummers eigenlijk al klaar staan en de hoge nummer net het bed uitrollen. Ik onderwerp de schicht aan een snelle inspectie om te constateren dat alles wat op glas lijkt stevig bevroren is. Niet alleen van buiten maar ook van binnen. Had ik gisteravond nou maar de schermen geplaatst voor de ruiten tegen bevriezing, denk ik inmiddels nog wat humeuriger. De auto heeft gelukkig geen olie gelekt dus dat scheelt in het opruimen. De ruiten worden schoon gespoten en vriezen weer vrolijk op. Ai, nog 15 minuten. De linkervoorbad zal wel weer te weinig druk hebben vermoed en jawel ook dat klopt. Snel maar weer de voetpomp uit het achteronder opgediept om mijn bloedruk eveneens te verhogen.

Ach, uiteindelijk lukt het weer allemaal net aan en nemen we als goed voornemen om het ochtendritueel uit te breiden met toch zeker een half uur.

Bart Rietbergen vlagt ons uit en dan is het ranggehen of zoiets.

We rijden de nodige kilometers naar de eerste regularity en beseffen in het winters landschap dat hoewel de weggetjes er goed uit zien, ze verraderlijk glad kunnen zijn. En dat zijn ze ook. Vooral als je er niet op let. De felle laaghangende zon doet de rest. Het is mooi winters weer.

Van Atos Origin heeft elke auto een “logger” gekregen zodat controles vooral op afstand plaats vinden en deelnemers strak gecontroleerd kunnen worden. Dat scheelt dus in de bemande controleposten die je normaal gesproken veelvuldig na een heuveltje of bochtje zag opdoemen met de stopwatch in de knuisten.

De regularitys verlopen goed, vermoeden we maar dat weet je nooit zeker. Foutloos gereden? We denken eigenlijk van wel.

In de middag komen we aan bij Pit’s Playground waar we 2 testen moeten rijden. Waar je moet zijn is al snel duidelijk: waar je de motoren hoort janken en het rubber op grind tekeer gaat. Er zijn 2 circuits uitgezet die je foutloos, zo snel mogelijk en zonder pionnen te raken moet afleggen. Op papier zien ze er wel grappig uit, die schema’s. Als je echter van start gaat, de adrenaline door je lijf jaagt en iemand in je oren schettert dan ziet zo’n schema in werkelijkheid er totaal anders uit. Het eerste circuit gaat ons snel af en foutloos. Dit kan niet gezegd worden van andere deelnemers. De een na de ander maakt fouten omdat het kaartje in werkelijkheid bij hoge snelheid erg vertekent. Wij verliezen toch een paar seconden als we afstormen op een paal die we moeten ronden. Er omheen! Ja dat snap ik ook wel, maar linksom of rechtsom?

Het tweede circuit lijkt ook weer simpel, maar het vergt veel bochtenwerk kort op elkaar met veel grind, dus uitbreken van de auto. Ook hier worden bochten gemist of pionnen geraakt. Zal ons benieuwen als we vanavond de uitslagen horen.

De schema’s en een historisch en hilarisch filmpje komt tzt op deze site uiteraard. Voor de beeldvorming.

Na kennis gemaakt te hebben met Duitse culinaire hoogtepunten, iets met varkensnek o.i.d., vertrekken we weer met al snel de Alpen in de verte. De bergen reizen majestueus op met de witte toppen duidelijk zichtbaar.

De regularitys verlopen weer soepel, we rijden behoorlijk op tijd. De goedgeijkte tripmaster maakt dat we de juiste weggetjes pakken op een paar meter verschil.

Ondertussen wordt het Eric Companjen in zijn Mustang van de weg gehaald door de politie voor een controle. En dat net tijdens een regularity. Kan je dus wel gelijk afschrijven. En in de loop van de middag vallen alwwer de eerste auto’s uit in verband met pech.

Onze teamgenoten, Paul en Menno, raken in tijdnood en vinden het wel een goed idee om ons in te halen op de smalle weggetjes. Geen fijn plan, mannen! De laatste mogelijkheid voor die actie voordat we weer een donker woud inrijden doemt een klein BMW-tje het bos uit. Paul kan wel erg goed autorijden en stuurt de Alfa Romeo koelbloedig het maaiveld in. Moet je maar kunnen, hoor.

En zo gaat het maar weer door. We bereiken bij het invallen van de duisternis de laatste tijdcontrole en constateren dat we lekker bezig zijn geweest, blij zijn dat we nu als een speer de laatste 50 kilometer binnendoor kunnen afleggen naar ons hotel. We halen wat vintage-cars in die staan te tanken. Van die voor-oorlogse locomotieven. Met mannen en vrouwen erin die nauwelijks kunnen bewegen van alle kleding die ze aan hebben. Rally rijden in onze schicht is Spartaans maar dat slaat alles. Na een paar minuten doemen de enorm grote schijnwerpers van een Bentley achter me op en laten me niet meer los. Een paar rontondes maken dat ik de afstand kan verlegen en me niet zo opgejaagd voel.

Programma voor de rest van de avond? Ach, sterke verhalen vertellen aan elkaar bij de nodige borrels. Tenminste dat hoop ik omdat Ko het toch wel nuttig vindt om vanavond het omleggen van de sneeuwkettingen weer eens te oefenen. Ach, heb ik laatst nog op de dvd gezien. Moet goedkomen……..

NB

We eindige de eerste dag met 1:53 straftijd als 5^e!