We zijn gisteren echt lekker bezig zijn geweest: vader en zoon Maassen sluiten af als 2^e , wij als 5^e , Paul en Menno ergens ver onderin (maar dat laatste blijkt niet correct te zijn opgenomen door de loggers (?) dus we verwachten dat ook zij uiteindelijk fors hoger zullen eindigen) en we staan als 2 in onze eigen klasse voor auto’s van 1800 tot 2000cc.

Vandaag gaan we de Alpen niet alleen van afstand bekijken, de organisatie wil ons graag een blik gunnen in, op en tussen de bergen zelf. Zal wel erg leuk zijn. Maar zover is het nog niet.

We starten nog vroeger dan gisteren. Gisteren startten we om 8.52 uur om rond 19.00 uur weer binnen te komen. Vandaag is er weer circa een half uur van onze nachtrust ontnomen en moeten we om 8.13 los.

De nacht in het Hotel annex kuuroord doet wonderen, de tafelwijn en het gezelschap idem. Dus rond 24.00 zakken we weg in een diepe slaap om ruw gewekt te worden. Het ontbijt duurde wel 15 minuten langer en bestond uit fruit warempel ook uit een homp echt Duits brood, dat brood waar je een week op kunt kauwen, met kaas. Het is weer ouderwets rennen naar de auto om de check te doen, banden oppompen, olie bijvullen etc. Wel lekker zo’n garage onder het hotel, je hoeft tenminste niet te krabben.

We rijden zo’n 60 kilometer naar de start van de eerste regularity. De organisatie had ons er attent op gemaakt dat bij bepaalde stukken van het traject het aanbrengen van sneeuwkettingen verstandig kon zijn en bij een aantal andere zo beetje levensverlengend zou werken. Een helling van puur ijs staat ons te wachten. De hellingen die we zowel op als af rijden lopen op tot 18% met echte haarspeldbochten erin.

Het landschap is fantastisch: mooi besneeuwd met de Alpen als kroon erop. De wegen zijn redelijk maar de schaduwplekken en bochten zijn onberekenbaar. Gisteren hebben de nodige auto’s te kampen gehad met technische problemen en zijn er zelfs spinnend van gladheid het maaiveld ingedoken.

De tocht verloopt soepel en we zetten de regularity in. Bij het punt waarop slechts “geadviseerd” is om de sneeuwkettingen (dus niet “gewaarschuwd”) brengen we toch maar onze nieuwe kettingen aan. De door de ANWB aangeprezen kettinkjes hebben we als reserve mee. Bij Classic Jaap kochten we KETTINGEN. Reuzebanden waarmee je een lichtgewicht tank kan voortbewegen. Het aanbrengen verloopt iets minder soepel dan gisteravond, toen Ko om 23.30 uur nog een verplichte drill organiseerden in de kelder van ons hotel, want in de koude opgevroren sneeuw zijn onze handjes toch wat minder gewend. Maar affijn, het lukt en we zetten met gezwinde spoed de tocht voort om de verloren minuten goed te maken. Nou dat van die kettingen is niet overdreven, als een ploeg ratelen onze banden over echt ijs! En dan bedoelen we niet een paar meter, de hele weg inclusief de bochten bestaan uit puur ijs. Zo ook de helling naar een boerderij waar we ons keurig in de rij sluiten. Mmmm, peinzen we, dat gebeurde vorig jaar toch ook al? Alleen toen stonden we in het donker en nu bij prettige daglicht in het zonnetje. De minuten glijden voorbij. We raken het wachten moet en besluiten te gaan kijken wat de reden is van het oponthoud. We zijn net lekker bezig en krijgen zo teveel straftijd voor de kiezen! Bij de boerderij aangekomen blijkt de boer zijn tractor dwars over de weg te hebben gezet. De deelnemers moeten circa 25 meter over/langs zijn erf en dat is niet met de beste man gecommuniceerd. Dat kan natuurlijk ook niet. De man geeft aanvankelijk geen sjoege, maar besluit na het innen van de nodige euri’s smeergeld (oeps, sorry, de nodige financiële compensatie voor het uitermate grote ongemak dan wel emotionele schade hem aangedaan)   de tractor te verplaatsen.

De tijd die we verliezen kunnen we nooit meer goedmaken. We besluiten de ijshelling maar te laten voor wat het is en zo snel mogelijk naar de eindcontrole te gaan om de schade te beperken. De route naar de eindcontrole verloopt ook iets anders dan verwacht. Men had voor deze route geen waarschuwing gegeven. Kortom: we hadden die stalen rupsbanden toch maar opgeborgen. De weggetjes zijn glad maar te doen, de dorpjes zelf redelijk schoon, maar het bos induiken zie we 2 deelnemers driftig te gebaren om de snelheid te minderen. In de verte zien we hun MG uit de bosrand steken. Oeps, foute boel! De circa 200 meter leggen we zo langzaam als maar kan af. De auto glijdt vanzelf, dus niet remmen of gassen. Louter, sturen. Zo lukt het maar net om de MG te ontwijken en niet zelf in de greppel terecht te komen aan de andere kant van het pad. De route die we vervolgens een paar kilometer afleggen is vreselijk. Alleen maar dik ijs op weggetjes die aan beide kanten aflopen naar greppels. We hebben geen ruimte om te stoppen en de kettingen weer aan te brengen. Zo langzaam mogelijk proberen we met het betere stuur- en glijwerk het bos door te komen. Het lukt. We komen het bos uit en rijden rustig naar beneden naar een boerengehucht in de verte. Het laatste kleine bochtje en we hebben het gered! Het venijn zit dus echt in de staart. Zonder gas- of rempedaal aan te raken, breken de achterwielen toch uit in een korte slip. Een paar seconden later zijn we met de neus een greppel ingedoken en tegen wat oude takken en een boom tot stilstand gekomen.

Dit was dus onze deelname aan de Winter Trial 2009. We begonnen lekker. Weinig fouten, geen problemen en rustig rijden. We besluiten dat ik ga kijken of er iemand te vinden is met een tractor. In de buurtgemeenschap staan er verschillende maar niemand te bekend. Het hele gehucht is uitgestorven. In de verte komt een geel bestelbusje het bos uit met de plaatselijke miss Bundespost. Ach, glimlachend, wil zij mij wel helpen. Ondanks de kleur van haar haar is zij net zo a-technisch als ik. Het busje heeft geen trekogen. Maar ach, zij is de beroerste niet en zet me graag af bij een boerderij “ verderop”. Deze boer van circa 95 jaar glibbert met mij over de ijsbaan van zijn erf om iemand te zoeken die de tractor kan bedienen. Weer niemand te vinden. De Mustang van Erik Companjen trekken tenslotte onze schicht uit de greppel. En weet je? Hij doet het nog gewoon. Wat deukjes, wat zaken staan wat scheef en ga zo maar door. Het mooie is er wat af, zullen we maar zeggen. We zijn in ieder geval blij dat we toch gewoon weer verder kunnen.

We rijden verder naar ons lunchadres want de tijd begint te spelen. Ons lunchadres is een restaurant dat hoog in de Alpen en magistrale vergezichten biedt. Het enige wat ons bezighoudt is hoe de auto op de weg te houden. Op deze hoogte is ook hier alles bevroren en de scherpe haarspeldbochten zijn een uitdaging op zich. De klim naar het restaurant eveneens. Moeten we onze sneeuwkettingen niet aanbrengen? We besluiten om het niet te doen. De klim van 18% kost echt zweet. Zweet van het werken en zweet van spanning en angst. Dit is echt heftig!

De beloning om boven te komen is een lunch van schnitzel en dikke patat en ongetwijfeld een groot stuk plaatselijk gebakken appeltaart met bergen slagroom. Onze aankomsttijd is tevens onze starttijd voor het volgende traject. Deze calorieën gaan onze neus voorbij. Wat nog erger is, is dat we weer 18 graden naar beneden moeten. In zijn eerste versnelling, van de rem afblijvend en plotseling opdoemende auto’s vermijdend komen we beneden aan. We willen schnitzel met dikke patat en appeltaart met bergen slagroom!

We rijden door, de volle 130 kilometer naar de controle om van daaruit 10 kilometer te rijden naar de start van de regularity die zo’n 60 kilometer lang is! Allemaal best wel heftig. Er steekt weer zo’n lekker, ik zal maar zeggen, schwarzwalderkirschwetter op. Mistflarden langs de boomtoppen, uitgestrekte heuvelachtige velden, kijk daar vliegt een buizerd boven dat hert. Zo rijd je op een normale weg om plotseling een modderpad te volgen door het woud. We zijn blij dat het nog net licht is. De boer staat alweer grijnzend klaar bij een verraderlijk modderpad dat bovenlangs zijn akkers loopt. In gedachten ziet hij, een paar auto’s de weg afglijden om tegen vergoeding ze er weer uit te kunnen trekken. Dit is aan ons niet besteed, het is echt heel verraderlijk maar we komen er heelhuids uit. De laatste controle missen we. De route die we moeten rijden is op de kaart niet te vinden, maar dat is de bedoeling van dit spelletje, zullen we maar zeggen.

Vanavond met Jan Tinga de schade maar eens bekijken. We merken niets aan de auto, maar willen graag het zekere voor het onzekere nemen. Jan, is overigens degene in het oranje jack die afgelopen zaterdag al onder auto lag te sleutelen. Kijk maar op de foto van eergisteren.