Pfffffff…………, de eerste rally dag zit erop!Blij toe.En dat terwijl de eerste dag eigenlijk een opwarmertje is voor het echte werk de komende 5 dagen.Als rookie-navigator is het allemaal best wennen: het combineren van het kaartenboek met het route details boek, en het in de gaten houden van het kompas en de tripmaster, maakt het erg inspannend.Daarnaast begon de tripmaster voor het eerst in 3 jaar kuren te vertonen waardoor het erg lastig wordt om de afstanden in te schatten en de gemiddelde snelheid te volgen. De digitale stopwatch begon tot overmaat van ramp spontaan aan en uit te gaan zodat de ellende niet meer te overzien was.

Maar ach, je moet wel blijven genieten!

Onze starttijd vandaag was een uitslaaptijd.Om 9.57 uur gingen Servee Maassen en David Meiboom met startnummer 89 van start. Mooie witte vergezichten en veel ijspegels. Van Sankt Wolfgang richting de Postalm voor onze eerste regularity.De marshall telde af en daar gingen we. Een etappe van zo’n 20 kilometer met de nodige hairpins. Ging allemaal wonderwel. Door het haperen van de stopwatch konden we alleen de snelheid niet bewaken waardoor we zo’n 40 seconden verschil opliepen.Maar ach, vervolgens op naar Altenmarkt voor 2 rondjes op een sneeuw/ijscircuit op snelheid.Een belevenis op zich!Het in de auto geïnstalleerde cameratje heeft helaas niet naar behoren gewerkt vandaag anders had iedereen kunnen genieten van de rijkunsten van Servee. Hoezo autorijden? Dit is puur spelen met gas en stuur. Het circuit was echt spekglad en de sneeuwmuren lieten de nodige sporen zien van deelnemers die daar in waren gedoken.

Na het circuit was het ruim 100 kilometer naar de volgende tijdcontrole in Marienheim. Met snelheiden waar ik in mijn stoutse dromen nog niet aan toekom stuurde Servee de rood/zwarte schicht door Oostenrijk. Op tijd komen is allang geen issue meer. Hoeveel minuten te vroeg zal je bedoelen. Ik begin zo beetje plaatsvervangende schaamte te krijgen over mijn bezadigde rijstijl.

Voor de regularity maakte ik me wel wat zorgen. Na de mankementen aan de apparatuur en met het vooruitzicht van 26 kilometer te gaan, begon de spanning te komen. Maar het ging eigenlijk uitstekend. De nodige deelnemers ingehaald die vertwijfeld zich afvroegen of ze linksaf moesten, rechtsaf of toch linksaf, bleven wij maar rijden. De kaart gaf een erg vertekend beeld van de route die we aflegden zodat ik niet meer precies wist waar we op het parcours zaten. Een cruciale splitsing meende ik terecht te herkennen. Het weer was grauw, mistig waardoor oriëntatie lastig was. Ondanks alles passeerden we de nodige tijdcontroles zodat we wisten dat we goed zaten. We zitten goed! Jubelde ik tegen Servee, waarop ik als antwoord kreeg: maar natuurlijk zitten we goed! Maar Servee, waarom vraag je dan de hele dag of we wel goed rijden?

Ach, na aankomst in het dorpje Strassburg was het 20 kilometer naar de 2^e test van de dag. In molbling bevindt zich een Driver Training Centre. Op het terrein was een route uitgezet. Aan mij de taak om Servee zo goed en snel mogelijk de juiste richting aan te geven. Wa t is de relativiteitstheorie toch mooi. Waarom had ik toch steeds het gevoel 1/10 seconde te laat te zijn. Op een plaatje 1-dimensionaal is het allemaal lekker overzichtelijk. In werkelijkheid ziet alles er allemaal anders uit, zeker met de snelheid waarmee Servee de Fiat voortjaagt. Voor de zoveelste keer die dag begon het gevoel dat mijn maaginhoud zich een meter voor mijn lichaam bevond sterker merkbaar te worden.

Het is rond 5 uur al lekker donker. En we hebben nog 130 kilometer te gaan, om de grens te passeren, en Slovenië te bereiken. Na ontelbare hairpins in het donker die allemaal met een “lekkere pittige” rijstijl genomen worden bereiken we Ljubljana. Heerlijk! Even een biertje voor het diner, de dag laten passeren en proberen vannacht de route voor morgen door te nemen om de  foutjes van vandaag te voorkomen.Een ding weet ik zeker: 2 pillen Nautamine tegen reisziekte gaan er morgen bij het ontbijt zeker in!